غلامحسین رمضانی؛ رئیس حفاظت اطلاعات وزارت دفاع

نام و نام خانوادگی:

حجت الاسلام غلامحسین رمضانی

زندگینامه:

اطلاعات دقیقی از سال و محل تولد و همچنین پیشینه تحصیلی این شخص در دست نیست.

مسئولیت ها:

– فروردین ۱۳۹۰ تاکنون:رئیس حفاظت اطلاعات وزارت دفاع

-از آبان ۱۳۸۸ تا فروردین۱۳۹۰ : فرمانده سازمان حفاظت و امنیت سپاه پاسداران

– اسفند ۱۳۸۷ تا آبان ۱۳۸۸: معاونت اطلاعات فرمانده کل سپاه پاسداران

– از ۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۵: رییس حفاظت اطلاعات سپاه

– تا ۶ شهریور ۱۳۸۴: ریاست سازمان حفاظت اطلاعات نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ( ناجا) و هم‌زمان معاون اطلاعات ناجا

موارد نقض حقوق بشر:

غلامحسین رمضانی در طی ۱۲ سال گذشته و در دوره‌های سرکوب گسترده مخالفان در ایران، همواره متصدی پست‌های اطلاعاتی و امنیتی مهم و کلیدی بوده است .او جزو معدود مقامات اطلاعاتی است که هم‌زمان با تصدی ریاست حفاظت اطلاعات ناجا  به دستور آیت‌الله علی خامنه‌ای، به مسئولیت اطلاعات ناجا هم منصوب شد.

موارد نقش غلامحسین رمضانی در موارد نقض حقوق بشر بسته به سمت او در دوره‌های زمانی مختلف، قابل بررسی است، نقش اصلی در اقدامات فراقانونی در زمان تصدی بعنوان فرمانده حفاظت اطلاعات ناجا، پرونده گرداب و سرکوب مخالفان پس از انتخابات مناقشه برانگیز ریاست جمهوری سال۸۸ در سمت معاونت اطلاعات فرمانده کل سپاه از جمله موارد نقض حقوق بشر از سوی او هستند.

اقدامات فراقانونی (از طریق نقش کلیدی در تشکیلات اطلاعات موازی):

تشکیلات اطلاعات موازی” طی دوران اصلاحات و ریاست جمهوری محمد خاتمی (۱۳۷۶ تا ۱۳۸۳) ، به وجود آمد. این تشکیات شامل نهاد های امنیتی و اطلاعاتی و سازمان‌های تحت نظارت رهبری، هم‌چون سپاه و نیروی انتظامی و همچنین بخشی از نیروهای وزارت اطلاعات است که در در دوران اصلاحات به دلیل فشار مطبوعات و جامعه مدنی تصفیه شده بودند.

حفاظت اطلاعات ناجا در زمانی که غلامحسین رمضانی فرماندهی آن را بر عهده داشت، بخشی از اطلاعات موازی کشور بود.در این دوران، فعالیت‌های مخفیانه نهادهای اطلاعاتی موازی محافظه‌کاران را در تلاش برای ابقای کنترل بر ابزارهای اعمال فشار رژیم ایران یاری می‌‌کرد. اعضای نهادهای اطلاعاتی موازی مسئول ارعاب و سرکوب اصلاح‌طلبان، دگراندیشان سیاسی و منتقدین بودند. اهداف اولیه این نهادها روزنامه‌نگاران، وبلا گ‌نویسان، و فعالان دانشجویی بودند.

بازداشت وبلاگ‌نویسان توسط نیروهای امنیتی از آغاز همراه با اعمال خشونت و بی‌عدالتی‌های جدی بوده است.در طی شهریور تا آبان ۱۳۸۳ بیست و یک تن از وبلاگ‌نویسان و دست‌اندرکاران سایت‌های خبری اینترنتی بازداشت و دربازداشتگاهی مخفی حبس و شکنجه شدند. به‌دنبال اعتراضات داخلی و بین‌المللی ، بازداشت‌شدگان آزاد شدند.

قوه قضاییه ۱۷ تن از بازداشت‌شدگان را از هر گونه تخلفی مبرا دانست، اما امید معماریان، روزبه میر ابراهیمی ، شهرام رفیع زاده و جواد غلام تمیمی، چهار تن از بازداشت‌شدگان این پرونده محاکمه و مجبور به اعتراف تلوزیونی شدند. اتهام آنها مشارکت و تشکیل گروه در داخل کشور با هدف برهم زدن امنیت کشور، عضویت در جمعیت هایی در داخل و خارج کشور که با هدف برهم زدن امنیت کشور فعالیت می کنند، فعالیت تبلیغی علیه نظام، نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی از طریق نگارش مقاله در روزنامه ها و سایت های غیر قانونی مثل امروز و گویا ومصاحبه با رادیوهای بیگانه بود.این چهار روزنامه‌نگار پس از آزادی موقت از زندان اعلام کردند که در دوران بازداشت تحت خشونت‌های جسمی و روحی بودند و تمام مدت بازداشت را بدون دسترسی به وکیل و خانواده درسلول‌های انفرادی نگه‌داشته شده بودند . شهرام رفیع‌زاده درباره این حکم در وبلاگ خود نوشت:”قاضی امضاء کننده،آن گونه که در حکم خود انشاء کرده اصلی ترین استنادش “اقاریر متهمان” بوده است.”اقرار” مورد نظر قاضی همان”اعترافات اجباری”است که بنابر سناریوی از پیش طراحی شده در مرکزی دیگر،از من و ما تحت شکنجه جسمی و روانی،چشم بند و دست بند،نگهداری طولانی در سلول انفرادی بازداشتگاهی مخفی،تهدید خود و خانواده،و ضرب و شتم،فشارهای روانی طاقت فرسا،بی خبری مطلق،عدم دسترسی به وکیل و هر وجود و موجود زنده دیگری در طول چندماه بازداشت غیرقانونی اخذ شد.

در شهادت روزبه امیرابراهیمی با مرکز اسناد حقوق بشر ایران، به روشنی نقش حفاظت اطلاعات نیروی انتظامی در بخش‌های مختلف این پرونده مشهود است.

سرکوب اعتراضات پس از انتخابات:

در جریان سرکوب تظاهرات اعتراضی مردم علیه نتایج اعلام‌شده انتخابات ریاست جمهوری ایران، ده‌ها نفر کشته، صدها تن زخمی و هزاران نفر نیز بازداشت شدند. شماری از بازداشت‌شدگان نیز زیر شکنجه به قتل رسیدند. قتل دست‌کم ۴ نفر در زیر شکنجه‌ها، که عمدتا در بازداشتگاه کهریزک بودند، محرز شده است. براساس اطلاعاتی که مهدی کروبی، یکی از نامزدهای انتخابات یادشده افشا کرد، به تعدادی از دختران و پسران بازداشت‌شده در زندان تجاوز شده است. ترانه موسوی ۲۸ ساله، یکی از این بازداشت‌شدگان، در اثر شکنجه و تجاوزهای مکرر به قتل رسید و جسدش سوزانده شد.

در شهریور ماه ۱۳۸۸ و در پی سرکوب شدید معترضین به انتخابات ریاست جمهوری خرداد ماه همان سال، سازمان دیده‌بان حقوق بشر در نامه‌ای به صادق لاریجانی، رئیس قوه قضاییه از او خواست که در مورد نقش  برخی مقامات مسئول در این سرکوب از جمله غلامحسین رمضانی فرمانده حفاظت اطلاعات سپاه پاسداران کمیته‌ای مستقل و بی‌طرف تشکیل دهد.

به نوشته‌ی دیده‌بان حقوق بشر، ارگان‌های رسمی و نیمه‌رسمی مانند وزارت اطلاعات، نیروی انتظامی و سپاه پاسداران، مکان‌هایی را به‌طور مخفی در اختیار دارند که در آن بازداشت‌شدگان سیاسی نگهداری و مورد بازجویی قرار می‌گیرند.[۱۳]

پرونده گرداب:

”مرکز رسیدگی به جرائم سازمان یافته در سال ۱۳۸۶ به عنوان زیرمجموعه اطلاعات سپاه پاسداران تاسیس شده است. اولین پروژه این مرکز، معروف به گرداب (مضلین)، دستگیری بیش از ۴۵نفر از کسانی بود که به اتهام راه‌اندازی و مدیریت وب‌سایت‌های پورنوی فارسی، تحت تعقیب قرار گرفته بودند. چند ماه پس از دستگیری، آنها در برنامه‌های تلویزیونی اعتراف کردند که قصد داشتند از طریق فاسد کردن جوانان، پایه‌های نظام جمهوری اسلامی را سست کنند و از دولت آمریکا برای گرداندن سایت‌های پورنو پول دریافت می‌کردند.حدود یک سال و نیم بعد، برخی از بازداشت‌شدگان یا خانواده‌های آنها سکوت خود را شکستند و از شکنجه‌های شدیدی که  آنها را مجبور به اعتراف کرده بود پرده برداشتند.”

غلامحسین رمضانی  در زمان این بازداشت‌ها ریاست معاونت اطلاعات سپاه را بر عهده داشت.

سعید ملک‌پور، وحید اصغری، احمدرضا هاشم‌پور، مهدی علیزاده، حسن سی‌سختی از متهمین پرونده مضلین یا گرداب سپاه پاسداران هستند که به اعدام محکوم شدند.

بازداشت‌شدگان این پرونده مورد شکنجه روحی و روانی و جسمی  قرار گرفته‌اند، سعید ملک‌پور، وحید اصغری و شهروز وزیری، سه تن از متهمین این پرونده، اعلام کرده‌اند حاضرند در دادگاه شهادت دهند که علاوه بر تحمل حبس انفرادی طولانی مدت، مورد توهین و ضرب و جرح بازجویان سپاه بوده‌اند، از آنها اقرار اجباری گرفته شده و برای مدت طولانی با خانواده و وکیل‌شان تماس نداشته‌اند

وحید اصغری در بخشی از شکواییه‌ای که به قاضی صلواتی و دادسرای تهران اعلام شد، آورده است: “آن‌ها ماه‌ها شبانه مرا به طور غیر قانونی از اوین تحویل گرفته و به شکنجه‌گاه مخفی سپاه به اسم رمز «شرکت» که در مکان مجهول قرار دارد و فرا قانونی عمل می‌کند، با چشم بند و دست بند می‌بردند و به خاطر هدف‌شان که ایجاد انحراف و سوء استفاده…از پرونده بود شروع به گذاشتن من در کمد تنگ و تاریک با حیوانات موذی و سیاه چال و وان حمام (همراه با دست بند و پا بند) و کیسه‌های هوا خفه کننده و ضد هوا و اکسیژن روی سر و روی من انداختند (دقیقا عین کیسه‌های مخصوص گوانتانامو و ابوغریب) و مرا شدیدا به چوب بسته و به حالات کاسه سر و به سمت پائین آویزان کردند با طناب و دستبند و شلاق و سیلی می‌زدند.”

به غیر از این شش تن، افراد بیشتری در زندان‌های اطلاعات سپاه به همین اتهام  در حبس هستند که متاسفانه نام و نشان آنها هنوز به خارج از زندان راه نیافته است. حکم اعدام سعید ملک‌پور، احمدرضا هاشم‌پورو حسن سی‌سختی به حبس ابد تقلیل یافته است.

عدالت برای ایران در گزارشی  با عنوان“گرداب؛ سناریوی دیکته شده”، نقش مرکز جرائم سازمان یافته سپاه پاسداران را در نقض شدید حقوق شهروندان مستند کرده است

پاسخی بگذارید