تجمع فعالان سیاسی همراه با مادر سهیل عربی در دهمین روز اعتصاب غذای خشک

سحبانیوز، ده‌ها تن از فعالان سیاسی و مدنی صبح روز دوشنبه دهم مهر، همراه با مادر سهیل عربی، روبروی مجلس شورای اسلامی تجمع کردند. تجمع کنندگان با بالا بردن تصاویر سهیل عربی و سایر زندانیان سیاسی، خواستار آزادی کسانی شدند که به اتهام فعالیت‌های مسالمت‌آمیز سال‌ها در زندان به سر می‌برند.

به گزارش سایت حقوق بشر ایران، مادر سهیل عربی روز دهم مهر و پس از تجمع به کمپین گفت حضور فعالان سیاسی برای فرزندش او را دلگرم کرده ولی مقامات قضایی تا کنون پاسخی به خواسته‌های او نداده‌اند. فرنگیس مظلوم به کمپین گفت: «برای ما دلگرم کننده بود که کسانی هستند که به مظلومیت و بی گناهی سهیل باور دارند و حاضرند به خاطر او تجمع کنند، بر خلاف قوه قضائیه که هنوز انگار صدای سهیل را نشنیده است.»

مادر سهیل عربی به کمپین گفت هیچ یک از نمایندگان مجلس حاضر نشده است دادخواهی او را در برابر مجلس شورای اسلامی بشنود و پلیس معترضان را در چند مرحله پراکنده کرده است. در تصاویر و ویدئوهایی که از این تجمع در اختیار کمپین قرار گرفته و در فضای مجازی منتشر شده، علاوه بر حمایت از سهیل عربی، شعارها و پلاکاردهایی نیز در حمایت از دیگر زندانیان سیاسی در ایران شنیده و دیده می‌شود.

فرنگیس مظلوم به کمپین گفت قوه قضائیه بخشی از محکومیت سهیل عربی را با فرمان رهبر جمهوری اسلامی بخشیده، اما نهادهای نامشخصی پس از ایجاد امیدواری به آزادی، فرمان عفو را پس گرفته‌اند: «اگر این عفو را نمی‌دادند و از اول می‌گفتند آزاد نمی‌کنیم، سهیل به آزادی امیدوار نمی‌شد و شاید با رنج کمتری زندان را تحمل می‌کرد ولی حالا می‌گوید تحمل این زندان ناعادلانه را ندارم.»

سهیل عربی، زندانی عقیدتی که به دلیل ابراز عقیده و فعالیت در شبکه‌های اجتماعی زندانی شده، از روز دوم شهریور ۱۳۹۶ در اعتراض به پرونده‌سازی اطلاعات سپاه پاسداران برای خود و خانواده‌اش دست به اعتصاب غذا زد و در پی بی‌توجهی قوه قضائیه از روز اول مهر اعتصاب غذای تر را به اعتصاب غذای خشک تبدیل کرده است. در اعتصاب غذای خشک، زندانی از نوشیدن مایعات نیز خودداری می‌کند و خطرات جسمی بیشتری از اعتصاب غذای تر به دنبال دارد.

سهیل عربی در نامه‌ای از زندان اوین که آن را وصیت‌نامه خوانده و نسخه‌ای از آن روز هفتم مهر ماه در اختیار کمپین قرار گرفت، نوشت: « اکنون  در یک‌ قدمی مرگ هستم قند ۵۰، فشار ۵ روی ۶، وزن ۶۶، خون‌ریزی معده؛ من رفتم اما شک ندارم روزی از شر ظالمان رها می‌شویم؛ پرونده‌ام را می‌خوانید و ایمان می‌آورید که یک روز زندان بودن حق من نبود.»

آقای عربی که به اتهام فعالیت و انتشار مطالبش در فیسبوک از آبان ماه ۱۳۹۲ و به  مدت ۱۴۰۰ روز در اوین زندانی است، در نامه‌اش نوشته قوه قضائیه و سازمان اطلاعات سپاه پاسداران او را بدون دلیل بازداشت کرده‌اند و طی دوران تحمل زندان نیز دست از آزار و اذیت خانواده‌اش برنداشته‌اند.

در نامه سهیل عربی آمده است: «اما شب‌های طاقت‌فرسا را به این امید به روز رسانده‌ام که وجدان قاضی‌ها و بازجوها بیدار شود که اگر بیدار می‌شد من را تبرئه می‌کردند و خلاف‌کارها و مجرمان واقعی را به زندان می‌انداختند و می‌گذاشتند دوباره در کنار یکدیگر زندگی کنیم؛ برای روژانا قصه بگویم و تو را در آغوش بگیرم.»

سهیل عربی با اشاره به بی توجهی مقامات قضایی و امنیتی به مطالباتش، از آنان خواسته او را پس از مرگ در زندان اوین دفن کنند: «اما  دست‌کم آخرین خواسته‌ام  را که برای پس از مرگ است انجام دهید؛ من را در بند ۳۵۰ زندان اوین، اتاق یک، دفن کنید. به زودی اینجا تبدیل به موزه خواهد شد و روژان ها با افتخار از ما یاد خواهند کرد.»

سهیل عربی در چهار سال گذشته، به دلیل زندانی بودن، دختر ده ساله‌اش «روژان» را فقط در سالن ملاقات توانسته ببیند، این زندانی عقیدتی سال ۱۳۹۲ از سوی سازمان اطلاعات سپاه پاسداران، نهاد امنیتی موازی وزارت اطلاعات در ایران بازداشت و ابتدا به اتهام سب النبی (دشنام به پیامبر اسلام) به اعدام محکوم شد ولی با اطلاع رسانی و تلاش خانواده و وکلا، حکم اعدام او در دیوان عالی کشور لغو شد و در دادرسی مجدد، به هفت سال و نیم زندان و دو سال تحقیقات مذهبی (برای اثبات پشیمانی) و دو سال ممنوع الخروجی پس از آزادی محکوم کرد.

سهیل عربی همچنین در اردیبهشت ۱۳۹۳ به اتهام توهین به رییس دانشگاه علامه طباطبایی، آیت الله جنتی و حداد عادل از طریق نوشته هایش در فیسبوک در شعبه ۱۰ دادگاه ویژۀ کارکنان دولت به ۵۰۰ هزار تومان جریمه نقدی و ۳۰ ضربه شلاق محکوم شد. او همچنین در شهریور ۱۳۹۳ به اتهام توهین به علی خامنه ای، رهبر انقلاب و تبلیغ علیه نظام در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی به ۳ سال حبس محکوم شد که این حکم نیز به فاصله کوتاهی در شعبه ۵۴ دادگاه تجدیدنظر تایید شد و علیرغم پیگیری وکلا و خانواده، این پرونده ها هنوز با هم ادغام و تجمیع نشده است.